Bestuur

Donn Spanninga Steenkist

Directeur donn@alicevandenbraberstichting.nl

Nadat mijn moeder Alice van den Braber er achter kwam dat ze terminale kanker had, heb ik haar zoveel mogelijk bijgestaan. Daardoor kwam ik er achter dat op het moment dat je erkent dat genezing er voor jou niet meer in zit en je dus moet accepteren dat je doodgaat, veel zaken die juist dan belangrijk zijn niet meer vanzelfsprekend zijn.

Dit was voor mij reden om uit haar naam een stichting op te richten om dat gat te proberen op te vullen. Kanker, dood en euthanasie moeten meer bespreekbaar worden, nog los van de praktische hulp die je op dat moment zeker net zo nodig hebt als iemand die nog wel behandeld kan worden.

Donn Spanninga Steenkist

 

Johan Lippold

 

Johan Lippold

Penningmeester johan@alicevandenbraberstichting.nl

Hoewel ik Alice pas op latere leeftijd heb leren kennen, heb ik veel bewondering gekregen voor haar vechtlust, integriteit en standvastigheid om haar leven die kwaliteit te geven die het verdient.

Net als Alice van den Braber geloof ik in je eigen wilsbeschikking en haar individuele keuzes in haar laatste levensfase hebben mij dan ook diep geraakt. Dit mede door mijn eigen persoonlijke ervaringen. Toen Donn kwam met de plannen voor een stichting in haar naam hoefde ik er dan ook geen moment over na te denken om me hier volledig voor in te zetten.

 

Ber Moolenaar

Secretaris ber@alicevandenbraberstichting.nl

Ik heb Alice van den Braber ruim 15 jaar mogen meemaken. Een vrouw waarbij jij je meteen op je gemak voelde. Ze straalde zoveel liefde uit en ze nam je meteen op in haar familie. Na het overlijden van mijn moeder in 2003, heeft Alice mij altijd een beetje in de gaten gehouden. Ze was als een tweede moeder voor me, voor wie ik niets verborgen kon houden.

Haar ziekte heb ik vanaf het begin tot het einde meegemaakt en daarbij heb ik zoveel respect gekregen voor haar manier waarop ze in het leven stond. Ze wist precies wat ze wel en niet wilde. Toen de pijn te ondragelijk werd nam ze een moedige beslissing. De kracht die ze daarbij uitstraalde zal mij altijd bijblijven. Ze zag de dood niet als een einde maar als en nieuw begin. En we moesten niet treuren maar proosten op haar leven.

Ik heb van dichtbij kunnen zien tegen welke problemen Alice liep vanaf het moment dat zij er bewust voor koos om geen behandeling meer te ondergaan. En als wij met deze stichting aan deze doelgroep op welke manier dan ook een beetje verlichting kunnen geven dan zie ik mijn missie geslaagd.

Ber Moolenaar
FacebookTwitterGoogle+TumblrGoogle GmailEmailPrintDelen